Czy moim przeznaczeniem jest:
a) nigdy się nie wysypiać
b) zawsze robić to, czego nie powinnam
c) nigdy nie robić tego, czego nie powinnam i potem przejmować się tym, że czegoś nie zrobiłam
d) być beznadziejną
e) wszystkie odpowiedzi są poprawne

choose one and smash my brain.

cichosze
echoskop
suchonos
echosond
osechłszy.

julka się będzie nabijać jak to przeczyta xD. natchnęła mnie (po raz pierwszy w życiu!!!) lekcja polskiego, a raczej sprawdzian. zakończenie do mego wypracowania. znacie "kamienie na szaniec"?. jak nie to pewnie nic nie zrozumiecie.

tak się zastanawiam, gdzie się podziały te ideały? gdzie, kiedy to zniknęło. tak, nie ma wojny, okupacji, szwabów nad łbem czy ruskich socjalistów. nie ma walki o życie, przetrwanie, przelewania krwi za Polskę - rozumiem. nie ma stania w kolejkach, pogoni za kartkami, opylania starych spodni na czarnym rynku - no wiem. i ja już nie mówię o harcerzykach wczoraj i dziś (harcerz nie pije, nie pali, nie ćpa - hmm... ok?). nawet nie o tym, że dwadzieścia, piętnaście lat temu było inaczej, moralność miała jakieś znaczenia. nie zastanawiam się dlaczego. zastanawiam się kiedy? kiedy zlasowały im się mózgi. kiedy jeansy i częstotliwość zmieniania chłopaków stała się ważniejszą rzeczą od... no, od czego? czy znają jakieś inne rzeczy oprócz emotek, grona i browaru? czy wiedzą, co się tu dzieje? czy do cholery ludzie naprawdę potrzebują krwi i wojen, żeby być dla siebie milsi? uczynniejsi. BARDZIEJ ROZUMNI? chociaż tak jest na całym świecie. wolność Tomku w twoim barłogu. wolność, póki się nie skapniesz, że nie masz już nic.

ave ziomale.

zastanawiałam się, przemierzając Długą Drogę Do Domu, jakby wyglądało moje życie, jaka bym była, gdybym:
- nie wychowała się na bajkach i filmach o fantastycznych sufrażystkach, niezależnych superbohaterach, o idealistach, o honorze, prawdzie i przekonaniu, że to tylko my możemy uczynić świat lepszymi;
- nie miała zaborczej rodziny/nie była zbyt nieśmiała, by grać w nogę w innymi dzieciakami na ulicy;
- nie zmieniła samotnej zabawy w nieograniczony świat fantazji w którym żyję;
- nie miała tak bujnej wyobraźni;
- po raz kolejny: nie była tak nieśmiała;
- nie była tak ambitna;
- nie miała przeświadczenia, że nie wykorzystanie w pełni swoich możliwości jest stratą czasu i życia;
- nie wyszlifowała w sobie umiejętności rysowania;
- nie fascynowała się tak sztuką i Japonią;
- miała więcej czasu;
- miała ochotę na zadawanie się z ludźmi na niższym szczeblu drabiny ewolucyjnej;
- była szczupłą, piękną dziewczyną, której nie krępują różne dziwne rzeczy, na przykład rozmowa z nowo poznanym;
- nie była sobą.

gdybym gdybym. żyć w nadziei na coś nieistniejącego jest całkiem przyjemne. przyzwyczaiłam się.

Zedytowano:
weszłam sobie, dzięki magicznym (czytaj: irytującym) reklamom po prawej stronie, w "niesamowity świat dorosłych blogów". tak dorosłych, że aż sie od przeczytania czuję jakaś taka podstarzała (chyba siwieję). myślałam, że utonę w ironii, sarkazmie i inteligencji, którą aż ociekały. poczułam się jakaś taka niegodna, głupia, dziecinna. chyba się potnę zaraz. nie mogę żyć z tą świadomością!

i znowu ironizuję. ech :]

tak sobie dzisiaj obserwowałam ją na polskim. patrzyłam, jak sie stacza. nie wiem, czy się stacza. tak sądzę. tak wygląda. szara skóra jak papier toaletowy z recyklingu. włosy tłuste, matowe, dziwne, bez połysku. plamy na twarzy. pusty wzrok. może i była zaspana. może i tak. chude nadgarstki. ta sama bluza przez trzy lata. zastanawiam się dlaczego. może to moja idealistyczna postawa i optymizm, że wszystko jest takie łatwe? może wydaje mi się, że wystarczy chcieć by być kimś innym? a może rzeczywiście tak jest, tylko niektórzy zwyczajnie nie chcą? może jestem jedną z niewielu, którzy nigdy nie wzięli alkoholu na imprezie i nie wypalili ani jednego papierosa, a przy tym wzbudzają odrobinę szacunku. może nie mam dziwnej sytuacji w domu. może. ale wciąż nie rozumiem, jak widząc w lustrze kogoś takiego można się szanować.

w zasadzie nie mam nic ciekawego do napisania. tylko tyle, że ludzi są tacy śmieszni czasami... hi hi hi :]. myślą, że są tacy fajni, śmieszni, inteligentni i boscy, że robią różne śmieszne rzeczy.

albo myślą, że są beznadziejni i mają najgorsze życie na świecie i robią jeszcze śmieszniejsze.

błogosławmy opisy na gadu gadu.

to lepsze niż "barry trotter", naprawdę.

dynia.

oj, skąpana jest Polska ziemia we krwi. oj, skąpana.

aż dziw, że czarna. aż dziw.

oj, nie jesteśmy dobrzy dla historii. nie zawsze.

są rzeczy, które sie w głowie nie mieszczą.

jak śmierć. bo nikt z nas nie umierał. tak naprawdę. za coś, czego już nie zobaczy.

kładziemy się spać rano, wstajemy raniej. zapieprzamy jak dzikie osły z rzeczami, które nam się nigdy nie przydadzą. i tylko wymagają, nigdy nie rozumieją. jakże to, nie? nie ma nie! zawsze jest tak. zawsze jesteś gotowy.

mój sposób na zły dzień: idź spać.

kiedy do cholery nie mogę...

a matma jest taka beznadziejnie durna.

życie jest pedałem. zawsze w dupę.

tralala.

są na świecie dwie rzeczy (nie osoby), które kocham najbardziej: spać i rysować. obecnie nie mam możliwości na żadne z nich.

a dziwią się jesieni, że wywołuje chandrę :]

to takie śmieszne. taka pogoń za mądrością. za inteligencją. za uduchowieniem. zrozumieniem. niezrozumieniem. wrażliwością. czymś tam, whatever.

i tak się zatraca w szukaniu słów, przezywaniu wartości, okazywaniu mądrości.

a zapomina się o tym, co ślina na język przyniesie.

szczerość, moi drodzy. szczerość. mów co myślisz. jeśli komuś nie spodobają się twoje słowa, nie masz co tracić czasu. nie podoba mu się twoja osoba.

po co tracić czas na ułudę. życie jest krótkie. :]